Gardinene vert dregne til sides,
ein ny dag
snik seg inn i rommet,
eg legg han
godt til rette
i armkroken,
han ligg der som ein bukett
med nye sjansar
der eg stavrar ut
i kvardagen,
det vart vel so som so
med sjansane,
som vanleg
endar det opp med
faste rutinar,
det kjende og trygge
er ei god dyne
å pakka rundt seg,
etter kvart legg dagen
seg på plass
i ei veksande rekkje
av dagar som var
før i tida.