So heng han der,
fullmånen,
i lause lufta
glytter han ned
på oss,
der me pyntar oss
med ovmykje ljos,
men manglar varmen
mellom menneskja,
dei tyner kvarandre
og herjar med den runde kloden
som vert kalla
verda,
merkelege
desse skapningane
som ikkje ser
alt det gode
dei kunne ha
skapt og gjort,
slik tenkjer månen,
der han deler
raust med ljosstrålar
med dei
vinglande
jordeskapningane,
kanskje dei lærer
ein gong,
tenkjer fullmånen,
på veg mot
ein liten
skalk.
Kva tenkjer han, månen,
der han glytter ned på
planeten vår?
Han ser det kravlar rundt
skapningar som
gjer kva dei kan
for å surra det til
for kvarandre.
Kanskje tenkjer han
at dei har gjort tankeløysa
til ei livsform,
kvar og ein
har nok med sitt,
eigen navle
er midtpunktet.
Kanskje prisar han seg
lukkeleg
over at jordeskapningane
berre sjeldan
gjer forsøk på å
koma på besøk,
dei veit likevel ikkje
kva dei skal gjera der.
Kanskje tykkjer han litt synd
på jordeskapningane
fordi dei ikkje fattar
alt det gode
dei kunne ha utført
med alt som er
av ressursar.
Kanskje har han enno
ei von
om at nokon
tek til vitet,
gjer jorda til ein stad
å leva
der respekt og toleranse
styrer.
Det er nok berre
kanskje.
Denne nettsida brukar informasjonskapslar. Ved å gå vidare på sida, godkjenner du bruk av informasjonskapslar.