Stikkordarkiv: Lofthus

Kunsten å venta

Her om dagen vart eg mint om ei hending frå barneåra, truleg i 1956 eller 1957. Det var i alle fall på den tida då me henta mjølk i spann på Handelslaget på Lofthus. Påskeaftan var det ope nokre timar på dagtid, og då kunne me få kjøpa mjølk. Eg trur far var innom kontoret sitt (Trygdekassen) den dagen. I alle fall skulle eg henta mjølka, og so skulle eg koma oppom til han før me gjekk heim. Eg stilte meg opp i ein litt uryddig kø og venta på min tur. Eg hadde lært at eg skulle ikkje trengja meg fram, men venta til nokon bak disken spurde kva eg skulle ha. No var eg ikkje so store karen, nådde vel so vidt over disken med hovudet. Eg såg på butikkjentene bak disken som sprang frå den eine vaksne til den andre. Kvar gong eg trudde at nokon bak disken såg meg, kom det ein vaksen og tok merksemda frå butikkjenta.

Eg stod og stod og vart nok litt motlaus etter kvart. Far hadde funne ut at denne mjølkehentinga tok vel lang tid. Han kom inn døra på Handelslaget og såg meg stå med spannet i handa, sjåande med bedande augo mot travle butikkjenter. “Står du her enno?” spurde han med ein liten smil om munnen. Han oppfatta situasjonen kjapt, og saman gjekk me nærare disken og fekk den mjølka me skulle ha.

Far sa ikkje noko spesielt, men eg forstod at denne gongen hadde eg vore i overkant tolmodig. Tolmod kan vera ei dygd, so lenge det ikkje trugar med å gjera deg mjølkelaus ein påskeaftan.

Share

Bløming i Hardanger

Bløming på Lofthus 2017. Foto: Aud Manheim

Før eller seinare måtte ein utflytt harding skriva om bløming i Hardanger. Det er midt i mai, sosiale medium, aviser og blad er fulle av foto med blømande frukttre i Hardanger mot ein bakgrunn av snjokledde fjell og blå himmel. Fotografia er fylgde av kommentarar om kor flott og fantastisk det vakre Hardanger er desse dagane når sola kan vera raus, og me bokstavleg tala kan sjå korleis naturen livnar til att etter vinteren. I eit par hektiske blømingsveker legg frukttrea grunnlaget for hausting av moreller, plommer, pærer og eple. Bøndene fylgjer vake med for å sprøyta og på anna vis stella med trea slik at dei kan gje best mogeleg avling.

Kvar vår visste me ungane i Sørfjorden at me levde på ein paradisisk plett på denne jorda. Spesielt dersom pinsehelga fall saman med bløminga, kom det mange tilreisande som berre var ute etter ein ting: å oppleva blømande frukttre i uhorvelege mengder. Me som budde langs gamlevegen mellom Lofthus og Ernes, såg korleis folk gjekk eller køyrde bil, seint, seint, medan dei saup inn visuelle inntrykk, lydar og ikkje minst angen av fruktblom. Denne opplevinga var nok endå sterkare tidlegare, då trea var store, dei låg som blomeportalar over gamlevegen og såg ut slik som tre skal sjå ut.

Me som vaks opp med bløming kvar vår, forstod på dei tilreisande at dette var noko spesielt. For oss “innfødde”var bløminga berre noko som var der, kvar vår. Me kunne sjå om det var lite eller mykje blom. Me kunne leggja merke til korleis foreldra våre anka seg over regn og kulde i blømingstida og vera urolege for om frukthausten ville ta skade. Me lærte oss å vurdera om vêr og bløming var slik at me kunne vona på moreller til jonsok. Det var stas, då vart jonsokdagane ekstra søte og gode.

Det er vel kanskje alltid slik at det er dei framande, dei som kjem utanfrå, som må fortelja dei “innfødde” om kor fantastisk dei har det. Dei lokale reaksjonane er nok ofte svært so nøkterne og jordnære, slik som denne soga – sann eller ikkje – om ein gardbrukar som stendig fekk høyra av tilreisande kor flott utsyn han hadde, der han trona øvst på ein gard med rikt tilfang av bratte bakkar. “Nåja”, sa han. “Det kan godt vera at me har fin utsikt, men det går ikkje å leva av henne.”

Bløminga i seg sjølv er i beste fall starten på gode avlingar og brukande levebrød. Ingen veit betre enn fruktbøndene at ei strålande blømingstid kan verta skipla på mange måtar før haustinga er over, og resultatet kan teljast opp i kroner og øre. Slik er det vel med det meste i livet, det er heilskapen som tel, til slutt.

Share