Student

Det eldste barnebarnet skal byrja som student i Bergen, på universitetet, 54 år etter at eg sjølv flytta inn i ein kjellarhybel på Laksevåg for å starta med studiar. Heile siste året på gymnaset i Øystese hadde eg sett fram til å gå inn i studieverda. Er nesten litt misunneleg på barnebarnet der han no går inn i spennande år for å ta for seg av lærdom, kunnskap og samhandling med medstudentar og lærarar.

Litt rart å tenkja attende på kva som har skjedd desse 54 åra mellom studiestart og noverande pensjonistliv. Ein ting er heilt sikkert: eg kom ikkje inn i den karrierevegen eg trudde, då eg skreiv den fyrste søknaden min til Lånekassen om lån og stipend. Lektor på gymnaset var målet då eg starta. Både samfunnet og eg sjølv skal vera takksame for at så ikkje skjedde. Også barnebarnet mitt vil sikkert oppleva at jobb etter avslutta utdanning kan verta noko heilt anna enn det han måtte tenkja i dag.

Eg var nok ein grå og kjedeleg student. Var lite og inkje med i studentlivet. Det sosiale livet hadde eg i folkedans- og folkemusikklivet i dei to ungdomslaga den gongen, Ervingen og Bondeungdomlaget. Oversiktleg og trygt miljø. Tidleg giftarmål gjorde òg at studiane vart meir som eit arbeid med fast “kontortid” for forelesingar og lesesalsopphald. Det er all grunn til å tru at barnebarnet vil ha eit heilt anna studentliv enn besten sin.

Ein liten nostalgisk detalj er kjekk for besten å tenkja på. Med på flyttelasset til Bergen fylgjer ein skrivepult i teak. Pulten kjøpte eg i ein møbelforretning i Kong Oscarsgate då eg flytta på hybel på Laksevåg. Skrivepulten har sidan fylgt oss rundt i Norge og Sverige til han no på nytt skal gjera teneste som eit fast punkt for lesing og skriving for ein ung student i Bergen. Livssirklane kan vera mangarta.

Share

Snaking

Her om dagen vart eg invitert med på ei moltemyr. Eg har forstått at i Telemark er ein invitasjon til å vera med på moltemyra nummeret før innvilga statsborgarskap. Slik sett var det ei storhending. Me visste at nokon hadde vore på myra tidlegare og forstod at på denne molteturen vart det snaking, dvs. me måtte leita etter bæra. I praksis betyr det at ein må gå mange steg i kryss og krok mellom kvar gong ein finn ei molte. Ein må stendig bøya seg ned og oppatt, men når ryggen spelar på lag, er det ein grei måte å bruka musklar som elles har lett for å liggja i dvale. Ein ekstra bonus er alle dei stille skogslydane i julisola.

Det store snakedraumen er å finna ein del av moltemyra som folk tidlegare har oversett. Eg har opplevt det ein hende gong, men ikkje denne gongen. Me snaka i veg, og med tida kom det minst tre kilo på plass i spanna. Nok ein gong fekk me demonstrert at den jamne innsatsen kan gje brukande resultat til slutt.

Medan eg snaka i veg på moltemyra, kom eg i hug dei somrane på 1950- og 1960-talet då snaking var ein ein del av sommarjobben min. Då morellsesongen nærma seg slutten, fekk somme av oss drengene i oppgåve å snaka dei siste morellene på dei drustelege trea. Til vanleg fekk me betalt for kvar kasse me henta, men når me snaka dei siste bæra, fekk me timebetaling. Me var utstyrte med høge stigar, små spett og skikkeleg bastetau til å staga stigane opp i trea. Det vart mange stigeflytt for kvar kasse, og me utvikla ein god tame – spisskompetanse heiter det vel i dag – i å vurdera korleis me kunne nå flest moreller med færrast mogeleg stigeflytt.

I dag er alle dei drustelege morelltrea borte. Dei er erstatta med passeleg høge tre som står oppmarsjerte i rekkjer, innkapsla i plasttunellar. Om nokon går og snakar i desse tunellane, veit eg ikkje. Men med alt pratet om berekraft kunne snaking etter naturressursar vera ein brukande leveregel den dag i dag.

Share